WINE JOURNAL #25

Grigoris Kontos

“Οι άνθρωποι δεν θυμόμαστε μέρες, θυμόμαστε στιγμές. Κρασιά, εστιατόρια, αρώματα, στιγμές και απόψεις που κρατήθηκαν σε ένα ημερολόγιο.”

Πάντα είχα μια δυσκολία να βάλω το Sauvignon Blanc στο ποτήρι μου σε συνθήκες φαγητού, καθώς, όσο γοητευτικό και σκερτσόζικο το θεωρώ, άλλο τόσο δύσκολο και ελάχιστα ευέλικτο είναι στο τραπέζι. Και όμως, ήθελα να δοκιμάσω αυτό το χιλιανό Cono Sur Bicicleta Sauvignon Blanc 2018 που είχε έρθει στα χέρια μου, με τη λαχανί ενδυμασία και το ποδηλατένιο ανάγλυφο στη φιάλη. Τηγανητά καλαμαράκια και κολοκυθάκια, καπνιστή μελιτζανοσαλάτα και λοιπά μεζεκλίκια από το εστιατόριο Νησιώτισσα, στα ψηλά της λεωφόρου Πεντέλης στα Βριλήσσια. Να η ευκαιρία! Το ανοίξαμε και δεν έμεινε σταγόνα. Σχεδόν τεσσάρων ετών από τον τρύγο –νότιο ημισφαίριο γαρ–, αλλά ακόμα νευρικό, τροπικό και λεμονάτο, με μια όμορφη λιπαρότητα που σπάνια χαρίζει η ποικιλία. Και όλα αυτά σε μια τιμή σκανδαλωδώς χαμηλή, που με έκανε να λέω… να είχαμε κι άλλο!

Ταρτάρ μανιταριού με τηγανητό κρόκο αυγού και τριμμένη τρούφα. Ακούγεται εστιατορικό, αλλά το φάγαμε στο σπίτι μας, συνοδεία ενός πολυαγαπημένου κρασιού. Ήδυσμα Δρυός Chardonnay του Κτήματος Τέχνη Οίνου από τη σοδειά του 2018. Κρεμώδες πιάτο, κρεμώδες κρασί. Πιάτο με παλαιωμένα αρώματα, κρασί με παλαιωμένα αρώματα, χωρίς να θυσιάζει τη ζωντάνια και τον φρουτώδη χαρακτήρα του. Είναι γνωστό ότι η ζωή και το κρασί θέλουν αρμονία.

Ένα όμορφο βράδυ Σαββάτου βρεθήκαμε στο Oinoscent με τους αγαπημένους μας Κωστή Δαλαμάρα και Μαρία Δουλγερίδου από τη Νάουσα και δοκιμάσαμε μαζί το νέο μενού που υπογράφει ο νέος chef Γιάννης Τσικουδάκης. Όλοι συμφωνήσαμε ότι το έχουν πάει σε άλλο επίπεδο, ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία. Ξεχωρίζω το μοσχαρίσιο ταρτάρ με το αυγό ορτυκιού και το εστραγκόν, αλλά και τα νιόκι πατάτας με τα άγρια μανιτάρια, τη στάκα, τα τσιπς παρμεζάνας και το φασκόμηλο. Και δώσ’ του ο Λώνης να μας γεμίζει τα ποτήρια αλλάζοντας χώρες και περιοχές σαν τον Λούκυ Λουκ! Ξεχώρισα το μαγευτικό Mount Pleasant Elizabeth Semillon 2016, το οποίο μας ταξίδεψε με τον δροσιστικά ώριμο χαρακτήρα του.

Τετάρτη βράδυ στο Ovio του Πάνου Ιωαννίδη, στη γαστροπιάτσα της οδού Απόλλωνος. Αν κάτι απολαύσαμε ιδιαίτερα, ήταν η υπέροχη πίτσα! Πήραμε τη Zucchini· ταυτόχρονα τραγανή και μαστιχωτή, με υπέροχη γέμιση από κολοκυθάκι, τυρί stracchino και φρέσκια μοτσαρέλα. Η πίτσα αυτή μας έκανε να θέλουμε να ξαναπάμε ώστε να δοκιμάσουμε και τις υπόλοιπες, ενώ η wine list με focus σε Ελλάδα και Ιταλία ήταν επίσης χορταστική.

Μια Κυριακή μεσημέρι στο σπίτι με παρέα, νιώθαμε πολίτες του κόσμου. Έτσι λοιπόν βάλαμε τις ψησταριές να καίνε και ρίξαμε πάνω τα αγαπημένα μας Rib-eye από εκλεκτά Black Angus Αργεντινής. Στα ποτήρια θέλαμε κάτι αντίστοιχα γιορτινό και έτσι ανοίξαμε ένα Guidalberto του 2016. Τι εστί Guidalberto; Η δεύτερη ετικέτα του θρυλικού Sassicaia των 350 ευρώ, από σταφύλια που «δεν το έχουν» για Sassicaia. Αλλά πόσο understatement μπορεί να είναι αυτό, όταν μιλάμε για τον καρπό των νεαρότερων αμπελιών ή βαρελιών που δεν έχουν εξελιχθεί τόσο ιδανικά ώστε να κατευθυνθούν σε ένα κρασί με τριψήφια τιμή; Ένα smart-buy θα έλεγα από το οινοποιείο Tenuta San Guido, χαρμάνι από Cabernet Sauvignon και Merlot. Όσοι νομίζουν ότι τα εξαιρετικά κόκκινα κρασιά είναι αδιαπέραστα και μοιάζουν σαν πετιμέζι, πρέπει να δοκιμάσουν αυτό το γεμάτο κόκκινα φρούτα του δάσους, blueberry, βρεγμένο δάσος και βαλσαμικές νότες κρασί με την μπαχα- ρένια διάσταση και το βελούδινο στόμα. Ένα κρασί με γεμάτο σώμα, αλλά πολύ διακριτική εκχύλιση, που αφήνει τον αμπελώνα να εκφραστεί.

Γεμιστός κόκορας με ρύζι και κουκουνάρια. Και γιατί παρακαλώ να τον απολαμβάνουμε μόνο τα Χριστούγεννα; Κάναμε την επανάστασή μας και τον ετοιμάσαμε μέσα στην άνοιξη, απλώς επειδή έτσι θέλαμε. Και από κρασί; Σκέφτηκα να ανοίξω έναν Ροδίτη Orange του Τάτση, από τη σοδειά του 2016, που θεωρείται η τρέχουσα! Κρασί λευκό, για την ακρίβεια πορτοκαλί, από τη Γουμένισσα, μια κατεξοχήν ερυθρή οινοχώρα! Αλλά και αυτό το λευκό, πάλι ερυθρό ήταν, με την τανική δομή, τη συμπύκνωση και τον όγκο του, αφού κύλησε μέσα στα ποτήρια μας σαν να ήταν ελαιόλαδο. Τα αρώματα από αχλάδι, κυδώνι, κόκκινο μήλο και λιβάνι δυσκόλεψαν αρχικά τους λιγότερο μυημένους της παρέας, αλλά όταν ξεκίνησαν το pairing, το μπουκάλι άδειασε! Αυτή δεν είναι και η επιτυχία ενός κρασιού; •

 

Hλεκτρονική έκδοση του free press περιοδικού.
Δεν επιτρέπεται η αναδημοσίευση ή η αποσπασματική μεταφορά κειμένων χωρίς τη γραπτή συναίνεση των κατόχων των δικαιωμάτων.


© 2020 Grape Magazine. All Rights Reserved.