Πιστεύετε ότι καταλαβαίνετε από κρασί; Αυτοί που σας πουλάνε κρασί (είτε στην κάβα είτε στο εστιατόριο) πιστεύουν ότι καταλαβαίνετε από κρασί; Το λοιπόν· είναι πολύπλοκο.

Συχνά στον χώρο του κρασιού, στην παραγωγή του και στην εμπορία του, σε όλους τους κρίκους της αλυσίδας, από την πόρτα του οινοποιείου μέχρι το ποτήρι μας, ακούς κουβέντες που θα μπορούσαμε να τις συνοψίσουμε στο φιλοσοφικό ερώτημα του στιλ: «Υπάρχει πραγματικά ποιότητα στο κρασί; Αν ναι, οι πελάτες μας, οι περισσότεροι πελάτες μας, μπορούν να την καταλάβουν;».

Οι σωστές απαντήσεις στις παραπάνω ερωτήσεις είναι «ναι» και «ναι». Αλλά συχνά μπαίνει στην κουβέντα η ψώρα της αμφισβήτησης, του οινικού νιχιλισμού. «Επειδή το κρασί είναι μπουρδουκλωτικό, μήπως ο καθένας απλώς επιλέγει το εμπορικό όνομα που ξέρει ή που έχει ακουστεί πως είναι μουράτο και πείθει τον εαυτό του; Εδώ έκαναν τυφλή γευστική δοκιμή σε ορκισμένους οπαδούς της Coca-Cola και έβγαλαν καλύτερη την Pepsi». «Σέρβιραν κρασί των 5 ευρώ σε εξπέρ, τους είπαν πως στοιχίζει 500 ευρώ και όλοι έπεσαν ανάσκελα». «Τους έβγαλα το καλό μου το μπουκάλι, όλοι ξίνισαν τα μούτρα τους και μόλις τους έδειξα πως ο τάδε οινοκριτικός τού έβαλε 100 στα 100, άρχισαν την #kolotoumba».

Το πρόβλημα με αυτές τις προσεγγίσεις, με την «πλαγιά που γλιστρά», για να σας το πω να το καταλάβετε, είναι το να μπλέξει κάποιος σε σκέψεις σαν: «Και να βάλω μέσα και το σταφύλι δεύτερης διαλογής, ποιος θα το καταλάβει, καλέ;». «Βάζεις ένα πιασάρικο όνομα, κοτσάρεις και μια τσίλικη ετικέτα και είσαι τζετ». «Δηλαδή αν, αντί να το βάλεις 40 ευρώ, το βάλεις 50, θα βρει κανείς τη διαφορά, νομίζεις;».

Πάμε λίγο μακριά τώρα, στην εξωτική Napa Valley, όπου η Dr Liz Tasch MW παρουσίασε σχετικά πρόσφατα μια ενδιαφέρουσα μελέτη σχετικά με το γιατί οι καταναλωτές σταματούν να πίνουν κρασί. Ήταν η έρευνα «Decoding Consumer Barriers to Wine Flavour» που έκανε η εταιρεία Quini για το Wine Market Council. Οι ερευνητές ρώτησαν μερικές χιλιάδες άτομα αν κατανάλωναν/είχαν δοκιμάσει κρασί στο παρελθόν, ενώ τώρα δεν. Αν έπαιρναν καταφατική απάντηση, έκαναν το εξής comeback: «Γιατί, ρε παιδιά, σταματήσατε να πίνετε κρασί;».

Όποια απάντηση μπορείτε να σκεφτείτε υπήρχε εκεί μέσα. «Δεν πίνουμε για την υγεία μας, γιατί κρασί πίνουν οι γονείς μας και είναι πασέ, γιατί δεν το καταλαβαίνουμε, γιατί είναι πολύπλοκο και φοβόμαστε να επιλέξουμε, δεν μπορούμε να προφέρουμε τα ονόματα στην ετικέτα, γιατί δεν έχουμε λεφτά, γιατί μια φιάλη είναι μεγάλη ποσότητα να την αγοράσω για το σπίτι, μια και μένω μόνη» και άλλες πολλές. Ίσως όμως δύσκολα θα μαντέψετε μια συγκεκριμένη απάντηση, που μάλιστα βγήκε και στην κορυφή, αφού το 34% την επέλεξε.

«Δοκιμάσαμε κρασιά, δεν μας άρεσαν ή/και πληρώσαμε πολλά γι’ αυτό που πήραμε, άρα θεωρήσαμε πως δεν μας αρέσει το κρασί».

ΜΠΟΥΜ!

ΟΚ, μπορώ να δεχτώ πως θα υπάρχουν άτομα που ό,τι κρασί και να δοκιμάσουν, δεν θα τους αρέσει τίποτα. Φυσικά θα το δεχτώ δύσκολα, γιατί τα στιλ γεύσης που μπαίνουν κάτω από το banner «Κρασί» είναι τόσο πολλά. Θεωρώ πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να βάλουμε σε έναν καταναλωτή μια Σαμπάνια, μια Μαλαγουζιά, μια Madeira, ένα φίνο Pinot Noir, ένα μπαμπάτσικο Cabernet Sauvignon, ένα ζουμερό Merlot, ένα Fino Sherry, ένα ημίξηρο ροζέ, ένα γλυκό (αφρώδες και μη) Μοσχάτο, ένα Riesling Spätlese από τον Mosel, ένα ξηρό Riesling από την Αυστραλία, ένα βουτυράτο Chardonnay και ένα νεοζηλανδέζικο Sauvignon Blanc, να τα δοκιμάσει όλα και να γυρίσει να πει: «Μπα! Δεν πάει τίποτα κάτω. Το κρασί, ως κατηγορία, δεν μου αρέσει».

Άρα σχηματίζουμε σιγά σιγά την παρακάτω εικόνα. Υπάρχουν οινοπαραγωγοί, έμποροι, εισαγωγείς, εστιάτορες, οινοχόοι, καβίστες που δίνουν στους πελάτες τους καλή ποιότητα στη σωστή τιμή. Κάποιοι θα γνωρίσουν εμπορική επιτυχία και αναγνώριση. Σίγουρα θα υπάρξουν και άλλοι που, ενώ κάνουν καλή δουλειά, δεν θα τα πάνε τόσο καλά, μια και το να πετύχεις έχει να κάνει με την ποιότητα και άλλους παράγοντες, όπως οι επιχειρηματικές ευκαιρίες και ικανότητες, η τύχη, ο χρονισμός και άλλοι πολλοί.

Υπάρχουν όμως και αυτοί που δεν κυνηγούν την ποιότητα (ποιος καταλαβαίνει έτσι κι αλλιώς;) ή ζητούν υπερβολικές τιμές γι’ αυτό που δίνουν στον πελάτη. Αυτοί οι τελευταίοι είναι επικίνδυνοι, γιατί, όπως είδαμε, δεν κάνουν κακό μόνο στον εαυτό τους, αλλά και σε όλη την κατηγορία. Είναι το κλούβιο αυγό που κάνει ολόκληρη την ομελέτα να πάει στα σκουπίδια.

ΟΛΟΙ όσοι ασχολούνται με το κρασί επαγγελματικά, από τον αμπελουργό μέχρι τον οινοχόο, οφείλουν να κατανοούν αυτό το πράγμα που λέγεται «οινική ποιότητα» και να εξελίξουν βαθιά τη γνώση των αξόνων που την ορίζουν. Στη συνέχεια πρέπει αυτή η ποιότητα να είναι το βασικό, αν όχι το μοναδικό κριτήριο που διέπει τις επιλογές τους. Τέλος, πρέπει να έχουν πάντα στο μυαλό τους πως το να πουλάς ένα ποιοτικό κρασί πιο φθηνά από ό,τι θα μπορούσες είναι υπέροχα μακρόπνοη στρατηγική. Το «φύκια για μεταξωτές κορδέλες» έχει κοντά ποδάρια.

Παίδες! Αν δεν δίνουμε στον κόσμο καλό κρασί να πίνει και στη σωστή τιμή, την έχουμε πατήσει…