Η μετάβαση από το καλοκαίρι στο φθινόπωρο είναι πάντα μια δύσκολη υπόθεση. Το να αφήνεις πίσω τη χαλαρότητα της παραλίας για να ξαναβρεθείς στη φρενίτιδα της καθημερινότητας, όσο και να προσπαθείς να το εξωραΐσεις με ευχές του τύπου «Καλή σεζόν», δεν είναι ό,τι καλύτερο…

Ισχύει για όλους μας, αλλά εμείς εδώ στο Grape πάντα κάπως καταφέρνουμε να διασκεδάζουμε οργανώνοντας το τεύχος του φθινοπώρου. Λίγο που συγκεντρωνόμαστε πάλι όλοι, λίγο η ανανέωση από το καλοκαίρι που βοηθά να βλέπεις τα πράγματα πιο χαλαρά, κάτι πάντα λειτουργεί και η επιστροφή τελικά δεν είναι και τόσο δυσάρεστη. Το αντίθετο μάλλον ισχύει, ειδικά όταν συνοδεύεται από ταξίδια σε ωραίους οινικούς προορισμούς, που έρχονται να μας θυμίσουν γιατί αγαπάμε τόσο πολύ αυτό που κάνουμε.

Ειδικά φέτος, η επίσκεψή μας στην περιοχή της Ραψάνης επιφύλασσε μια υπέροχη έκπληξη. Αφήσαμε για λίγο πίσω τη ζεστή ακόμα Αθήνα, για να βρεθούμε στους πρόποδες του Ολύμπου και να πάρουμε, έστω και για λίγο, μια πρώτη αίσθηση φθινοπώρου. Βρεθήκαμε ανάμεσα σε παλαιούς γνώριμους της περιοχής, αλλά και σε νέους ανθρώπους που έχουν βάλει σκοπό να οδηγήσουν τη Ραψάνη σε μια νέα εποχή, που ξεκινά τώρα, μετά το κλείσιμο της ιστορικής οινοποιίας του Τσάνταλη, η οποία επί σειρά ετών καθόριζε τις τύχες μιας από τις ιστορικότερες οινικές ζώνες της Ελλάδας. Η ζεστή φιλοξενία που συναντήσαμε εκεί κορυφώθηκε σε μια βραδιά γεμάτη απίθανες γεύσεις, που οι οικοδεσπότες μάς πρόσφεραν απλόχερα γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι, ανάμεσα σε πιάτα με τοπικές λιχουδιές και ανοιγμένες φιάλες κρασιών της περιοχής.

Κάπου εκεί, ανάμεσα στις κουβέντες, στις ιστορίες των ανθρώπων και στα ποτήρια που ξαναγέμιζαν, μάθαμε τι πραγματικά κρύβεται πίσω από τις ετικέτες. Ακούσαμε από πρώτο χέρι τις ιστορίες των νέων ανθρώπων που επέλεξαν να έρθουν –ή να επιστρέψουν– εδώ, να αναζητήσουν παλιούς, ξεχασμένους αμπελώνες, να τους ξαναδώσουν ζωή και, μαζί τους, να διασώσουν την πολύτιμη ορεινή αμπελουργία της περιοχής.

Ανεβήκαμε και λίγο πιο ψηλά στον Όλυμπο, στην περιοχή της Κρανιάς, για να συναντήσουμε τον Ευριπίδη Κατσαρό, του ομώνυμου Κτήματος, ο οποίος, με όπλο την παρακαταθήκη του πατέρα του Δημήτρη, έχει αναλάβει τη συνέχειά του, με διάθεση, όπως εξομολογείται, να ξανασκεφτεί ακόμη και επιλογές που έχουν καθορίσει την ιστορία του Κτήματος Κατσαρού.

Τα ταξίδια του Grape, όπως συνηθίζουμε άλλωστε, δεν περιορίστηκαν στην Ελλάδα. Αυτή τη φορά την τιμητική της είχε η Ισπανία, ξεκινώντας από το Penedès της Καταλονίας, πατρίδα της Cava, του παραδοσιακού αφρώδους οίνου της Ισπανίας, και καταλήγοντας στην Ανδαλουσία και στο Jerez, όπου παράγεται το Sherry, ο παραδοσιακός ενισχυμένος οίνος που είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον τόπο που τον γέννησε.

Ισπανία χωρίς tapas, ωστόσο, δεν νοείται, και γι’ αυτό ζητήσαμε από τον Νίκο Λουκάκη, Senior Lecturer στο WSPC, να μας ξεναγήσει στον κόσμο των tapas, προτείνοντάς μας παράλληλα τους κατάλληλους συνδυασμούς με κρασί.

Μένοντας στη Μεσόγειο, ο Νίκος Ιωαννίδης ταξίδεψε στην Ιταλία και στο οινοποιείο Ca’ Marcanda στο Μπολγκέρι, που φέτος γιόρτασε τα 30ά του γενέθλια. Εκεί συνάντησε έναν αληθινό θρύλο της παγκόσμιας οινικής σκηνής, τον Angelo Gaja, ο οποίος στα 86 του χρόνια εξακολουθεί να έχει άποψη για το κρασί και κυρίως για όσα έρχονται. Φιλικός, άνετος, ετοιμόλογος, είχε διάθεση για κουβέντα…

Μετακομίζοντας πιο βόρεια, στο Λονδίνο, που φέτος έζησε ένα από τα πιο ζεστά του καλοκαίρια, η Ντένη Καλλιβωκά (ξανα)βρέθηκε στο μοναδικό Spy Bar του Raffles London at the OWO, εκεί όπου ο δικός μας Σωτήρης Κονόμης «συναντιέται» με τον Churchill, τον Ian Fleming και τον James Bond.

Πίσω στην Αθήνα, ο Γιάννης Παππάς άνοιξε μια φιάλη με τον φίλο του Dave Sousa, Βραζιλιάνο ο οποίος εγκατέλειψε τον corporate world και ήρθε στην Αθήνα το 2016, για να αρχίσει μια νέα ζωή ως festival organizer.

Εποχή τρύγου ο Σεπτέμβριος και τέσσερις γυναίκες μοιράστηκαν τις εμπειρίες τους. Από τη Δράμα και τη Γουμένισσα μέχρι τη Νεμέα, τη Μαντίνεια και τον θεσσαλικό κάμπο, η Ευαγγελία, η Σοφίνα, η Τζίνα και η Σπυριδούλα μίλησαν για τις ημέρες που το αμπέλι περνά από τα χέρια των ανθρώπων και μετατρέπεται, βήμα βήμα, σε κρασί.

Αφήνοντας το αμπέλι και μπαίνοντας μέσα στο οινοποιείο, η οινολόγος Κωνσταντίνα Ψιλιώτη στο Uncorked μάς έλυσε πολλές απορίες γύρω από το πιο πολυσυζητημένο ίσως συστατικό μιας φιάλης κρασιού: το θειώδες. Μέσα από ένα απολαυστικό κείμενο εξηγεί τη δυναμική σχέση του θειώδους με το κρασί, εξηγώντας βήμα βήμα τι είναι εκείνο που τελικά κάνει τα θειώδη απαραίτητα για την προστασία του, απενοχοποιώντας τη χρήση του.

Πέραν όμως των συστατικών που γνωρίζουμε ότι μπορεί να περιέχει μια φιάλη κρασιού, υπάρχουν και άλλα που δεν τα είχαμε ξανακούσει ποτέ. Αυτό ισχύει για τον ζεόλιθο, ένα ορυκτό το οποίο χρησιμοποιείται από το οινοποιείο Dragomir στη Βουλγαρία κατά την οινοποίηση και δίνει έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα στα κρασιά του συγκεκριμένου οινοποιείου.

Είναι πολλά τα πράγματα που ένας άνθρωπος ο οποίος δεν γνωρίζει σε βάθος το κρασί μπορεί να αγνοεί, όμως εκείνο που σίγουρα ξέρει είναι αν ακριβοπληρώνει ένα προϊόν που δεν είναι και τόσο εξαιρετικής ποιότητας για να δικαιολογεί την τιμή του. Όπως γράφει ο Κωνσταντίνος Λαζαράκης MW, σπάζοντας ένα ακόμη Taboo, «Παίδες! Αν δεν δίνουμε στον κόσμο καλό κρασί να πίνει και στη σωστή τιμή, την έχουμε πατήσει…».

Και επειδή δύσκολα θα μπορούσαμε να το πούμε καλύτερα, σας αφήνουμε να ανακαλύψετε τις υπόλοιπες σελίδες αυτού του τεύχους. Εμείς, πάντως, επιστρέψαμε από τα καλοκαιρινά μας ταξίδια, μπήκαμε ήδη για τα καλά στο φθινόπωρο και, όπως φαίνεται, έχουμε πολλούς ακόμη λόγους να ανοίγουμε ωραίες φιάλες.

Το φθινόπωρο, τελικά, ίσως να μην είναι και τόσο άσχημο. Ειδικά με ένα ωραίο κρασί στο ποτήρι. Εμείς βάλαμε τις ιστορίες. Εσείς βάλτε το κρασί… και απολαύστε.