Πέρασε άλλη μια οινική Κυριακή στην καρδιά τόσο του χειμώνα όσο και της Αθήνας, γεμίζοντας τα κολονάτα ποτήρια των wine enthusiasts με αρώματα από όλες τις μεριές της παλέτας. Στην εμβληματική Αίγλη Ζαππείου πραγματοποιήθηκε η έκθεση Aiolos Wine Fair, με αρκετή προσέλευση και διάθεση για δοκιμή και πειραματισμούς. Και πράγματι, τίποτα δεν πτόησε το οινόφιλο κοινό να ξεμυτήσει από το σπίτι και να παρευρεθεί μπροστά από τους πάγκους με υψηλά και χαμηλά %vol — ούτε η αφρικανική σκόνη ούτε ο ατίθασος, καταπλακωτικός νοτιάς.

Από νωρίς το μεσημέρι, η μεγάλη αίθουσα της Αίγλης γέμισε με οινοποιούς, επαγγελματίες της εστίασης, sommeliers, δημοσιογράφους και φυσικά εκείνους τους παθιασμένους οινόφιλους που κρατούν σημειωματάριο στο ένα χέρι και ποτήρι στο άλλο. Το κοινό κινούνταν μεθοδικά από πάγκο σε πάγκο, με βλέμμα συγκεντρωμένο και μύτη σε πλήρη εγρήγορση. Την παράσταση έκλεψε το κεντρικό τραπέζι με micro-tastings από πολλούς παραγωγούς και συνεργάτες της Aiolos, που έλαβε χώρα από τις 11.30, ανοίγοντας με το οινοποιείο Oeno P και τις ανεπανάληπτες, τραγανές οξύτητες των σαντορινιών Ασύρτικων, ενώ έκλεισε με Ορεινούς Αμπελώνες Λαλίκου — signal ερυθρά, κάθετη.

Η φετινή διοργάνωση ανέδειξε μικρά, ανερχόμενα οινοποιεία δίπλα σε καταξιωμένους παραγωγούς, γηγενείς ποικιλίες που «επανασυστήνονται» με σύγχρονη ματιά, αλλά και πειραματισμούς που αποδεικνύουν ότι το ελληνικό κρασί δεν επαναπαύεται. Από εκφραστικά Ασύρτικα με νεύρο και ορυκτότητα μέχρι ερυθρά με δομή και βάθος, η παλέτα ήταν πλούσια και οι επιλογές για δοκιμές ατέλειωτες.

Από τους πάγκους δεν έλειψαν και οι εισαγόμενες ετικέτες, όπως Prosecco, Pomerol, Chianti, Porto. Από φημισμένες περιοχές όλου του κόσμου, από διαφορετικά terroir, μεθόδους οινοποίησης και ποικιλίες, οι επισκέπτες μπορούσαν να έρθουν σε επαφή με όλες τις κατηγορίες κρασιών, αποσταγμάτων, ακόμη και ελαιολάδων.

Η οργάνωση της έκθεσης κινήθηκε σε υψηλό επίπεδο, με άνετους χώρους και σωστή ροή επισκεπτών, επιτρέποντας ουσιαστικό διάλογο με τους παραγωγούς. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κέρδος τέτοιων διοργανώσεων: η άμεση επαφή. Το να ακούς τον ίδιο τον οινοποιό να σου εξηγεί γιατί τρύγησε δέκα ημέρες νωρίτερα «λόγω πιθανής βροχής» ή «για να προλάβει τις υψηλές οξύτητες» έχει άλλη βαρύτητα. Ξαφνικά, το κρασί αποκτά πρόσωπο, τοπίο και ιστορία. Αποκτά σάρκα και οστά.

Φυσικά, όπως και όλες οι εκθέσεις, έτσι και η Aiolos Wine Fair λειτούργησε και ως σημείο επανένωσης μιας κοινότητας που μεγαλώνει και ωριμάζει — ένα σημείο συνάντησης, κοινωνικής συνάθροισης, με τους γευστικούς κάλυκες σε «έκταση».

Σε μια εποχή που το ελληνικό κρασί διεκδικεί όλο και πιο δυναμικά τη θέση του στη διεθνή οινική σκηνή, εκθέσεις όπως αυτή επιβεβαιώνουν ότι υπάρχει ποιότητα και τεχνογνωσία και ότι μπορούν κάλλιστα να σταθούν δίπλα σε καταξιωμένες ετικέτες. Ανέδειξε τη σταθερή προσήλωση στην ποιότητα, τον σεβασμό στην παράδοση και, ταυτόχρονα, τη διάθεση για εξέλιξη και καινοτομία που διαμορφώνει το μέλλον του κλάδου. Άλλο ένα σημείο αναφοράς. Until the next one!