Μετά τα δράματα και τα νάζια της φετινής εισόδου της Άνοιξης, επιτέλους άρχισαν να φοριούνται τα τζιν μπουφάν στις ρομαντικές εξόδους για παγωτό και τα πολύχρωμα μπαλκόνια να ξεμυτίζουν από το μονότονο καφετί της 2 εκ. στρώσης αφρικανικής σκόνης. Άρα, και τι ακολουθεί αυτό το ανοιξιάτικο πακέτο; Τα ανοιχτόχρωμα, πιο δροσερά κρασιά. Καιρός να αφήσουμε λίγο τα βαρύγδουπα κόκκινα δίπλα στο τζάκι και να συνοδεύσουμε τα ανέμελα, μακρά πλέον απογεύματα με ανάλαφρα λευκά, ροζέ και γιατί όχι orange κρασιά. Κάπου εδώ, μπαίνουν στο παιχνίδι οι skin contact οινοποιήσεις: μια επιλογή που κρατά τη φρεσκάδα των λευκών, αλλά προσθέτει τη ζωηράδα των κόκκινων.

Τι εννοούμε όταν αναφερόμαστε σε skin contact κρασιά; Με απλά λόγια, είναι η παραμονή του γλεύκους σε επαφή με τα στέμφυλα (φλούδες, γίγαρτα, ενίοτε και κοτσάνια) για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα απ’ ό,τι συνηθίζεται στα λευκά κρασιά. Ακριβώς όπως θα οινοποιηθεί ένα ροζέ ή κόκκινο κρασί. Εκεί που ένα κλασικό λευκό γλεύκος θα απομακρυνθεί σχεδόν αμέσως από τους φλοιούς των ραγών, εδώ η επαφή παρατείνεται και μαζί της ξεκινά κι ένα διαφορετικό παραμύθι εκχύλισης.

Κάπου εδώ, αξίζει να ξεκαθαρίσουμε και μια συχνή σύγχυση: skin contact δεν συνεπάγεται απαραίτητα orange wine. Το πρώτο είναι η τεχνική, το δεύτερο είναι (συνήθως) το αποτέλεσμα. Αν η εκχύλιση είναι σύντομη, το κρασί μπορεί να παραμείνει σχετικά ανοιχτόχρωμο. Αν όμως η επαφή παραταθεί, τότε εμφανίζεται το χαρακτηριστικό κεχριμπαρένιο έως πορτοκαλί χρώμα που έδωσε και το όνομα στην κατηγορία. Με άλλα λόγια, όλα τα orange είναι προϊόν skin contact, όμως όχι όλα τα skin contact καταλήγουν απαραιτήτως σε orange οίνο.

Η διαδικασία ξεκινά πολύ γνώριμα: τρύγος, αποβοστρύχωση (ή και όχι), σύνθλιψη. Από εκεί και πέρα, όμως, η οινοποίηση παίρνει μια πιο… ερυθρή κατεύθυνση: ο μούστος παραμένει σε επαφή με τα στέμφυλα για μέρες, εβδομάδες ή και μήνες, ανάλογα με το μεράκι του οινοποιού. Η εκχύλιση δεν περιορίζεται σε αρωματικές ενώσεις, αλλά μεταφέρει τανίνες και φαινολικά στοιχεία, δίνοντας στο κρασί δομή που θυμίζει περισσότερο ερυθρό παρά λευκό: στυπτικότητες, χρώμα, σώμα. Η ζύμωση μπορεί να γίνει σε ανοξείδωτες δεξαμενές, σε βαρέλια ή σε αμφορείς, όπου η μικροοξυγόνωση και η θερμική αδράνεια επηρεάζουν το τελικό προϊόν.

Από κει και ύστερα, η διαχείριση των στεμφύλων είναι κρίσιμη και ποικίλλει: μπορεί να απαρτίζεται από αναδεύσεις, από pigeage ή ακόμη και να αφεθεί σε πλήρη ακινησία, στην ησυχία του, ανάλογα με το επιθυμητό στυλ.

Γιατί να γίνει αυτό; Τα skin contact κρασιά προσφέρουν μια αισθητηριακή εμπειρία που δεν χωρά εύκολα σε κατηγορίες. Έχουν σώμα, υφή και τανικότητα που σπάνια συναντάς σε λευκά, μαζί με αρώματα που κινούνται πέρα από το φρέσκο φρούτο προς αποξηραμένες φλούδες, τσάι, βότανα ή μπαχαρικά.

Σε πιο τεχνικό επίπεδο, η εκχύλιση φαινολικών ενώσεων μπορεί να ενισχύσει την αντοχή του κρασιού στην οξείδωση. Οι φαινόλες λειτουργούν ως φυσικά αντιοξειδωτικά, κάτι που εξηγεί γιατί πολλοί παραγωγοί χαμηλής παρέμβασης στρέφονται σε αυτή την πρακτική: προσφέρει μια μορφή σταθερότητας χωρίς την ανάγκη έντονης τεχνολογικής υποστήριξης.

Υπάρχει, όμως, και μια πιο ιδεολογική διάσταση. Το skin contact είναι, σε έναν βαθμό, επιστροφή σε παλαιότερες πρακτικές, όταν ο άμεσος διαχωρισμός δεν ήταν δεδομένος. Σήμερα, η μέθοδος αυτή αποτελεί μια ακόμη επιλογή, μια συνειδητή απομάκρυνση από την «καθαρότητα» προς κάτι πιο ακατέργαστο, πιο εκφραστικό, ίσως και πιο brutal. Άλλωστε, η ιστορία αυτή βαστάει όλη την οινική κουλτούρα μιας ολόκληρης χώρας: της Γεωργίας. Εκεί, παράδοσή τους είναι όλα τα κρασιά, λευκά και κόκκινα, να παραμένουν για πολύ καιρό στα λεγόμενα qvevri, δηλαδή γιγάντιους αμφορείς θαμμένους κάτω από τη γη.

Δεν είναι όμως όλα ρόδινα – ή μάλλον, πορτοκαλί. Τα skin contact κρασιά μπορούν να γίνουν εύκολα υπερβολικά: υπερβολικά τανικά, υπερβολικά οξειδωτικά, υπερβολικά «βαριά» αρωματικά. Η ισορροπία είναι λεπτή και δεν συγχωρεί εύκολα λάθη. Συνήθως, αξίζει περισσότερο να συνοδευτούν από φαγητό ώστε να είναι πιο οικεία για τον ουρανίσκο μας.

Αν η άνοιξη ζητά κάτι φρέσκο αλλά όχι απαραίτητα αμιγώς λευκό ή αμιγώς ροζέ, τότε τα skin contact κρασιά είναι μια απάντηση που αξίζει να δοκιμαστεί. Όχι απαραίτητα ως αντικατάσταση των κλασικών λευκών, αλλά ως εναλλακτική που προσθέτει βάθος σε μια εποχή που όλα μοιάζουν να επαναπροσδιορίζονται. Και κάπως έτσι, ανάμεσα στις ανθισμένες νεραντζιές της Αθήνας και τις πρώτες βραδινές εξόδους στα θερινά σινεμά, ένα ποτήρι με skin contact οινοποίηση ή ένα orange μπορεί να αποδειχθεί μια ενδιαφέρουσα επιλογή. Ένα τέτοιο κρασί, όπως και η ίδια η άνοιξη, δεν φοβάται να είναι λίγο απρόβλεπτο. Ούτε καλοκαίρι, ούτε χειμώνας.