Κάπως έτσι βλέπω τη σχέση του Σωτήρη Γκίνη με το Σαββατιανό. Το Άωτον Σαββατιανό δεν είναι απλώς ακόμη μία εξαιρετική έκφραση της ποικιλίας. Είναι η προσωπική του εκδοχή για το τι μπορεί να είναι το Σαββατιανό. Μια εκδοχή που δεν κυνηγά τη νεανική φρεσκάδα, το πρωτογενές φρούτο ή την άμεση γοητεία, αλλά κινείται προς μια διαφορετική κατεύθυνση: εκχύλιση, υφή, ωριμότητα, οινολάσπες και, πάνω απ’ όλα, υπομονή στον χρόνο. Κάποιες φορές σε συζητήσεις μας τον ακούω να λέει ότι κουράζεται λίγο από το ίδιο του το στιλ. Ότι δοκιμάζει άλλα φρέσκα, ευκολόπιοτα Σαββατιανά φίλων του παραγωγών και του φτιάχνει η διάθεση. Και κάπου εκεί, μέσα μου, γελάω… Γιατί για όλους εμάς που παρακολουθούμε το κρασί από άλλη οπτική, αυτό που αναζητούμε σχεδόν εμμονικά είναι ακριβώς οι άνθρωποι που διευρύνουν το «λεξιλόγιο» μιας ποικιλίας. Αυτούς που προσθέτουν ακόμη μία πιθανή απάντηση στην ερώτηση «τι άλλο μπορεί να γίνει το Σαββατιανό;». Και πάνω σε αυτή την ερώτηση ο Σωτήρης φαίνεται να δουλεύει ακούραστα για περισσότερο από μία δεκαετία.

Ο Γκίνης συνεχίζει μια οικογενειακή σχέση με το αμπέλι που πηγαίνει γενιές πίσω και αναζητά το διαφορετικό μέσα από έναν τόπο και μια αμπελουργική παράδοση αιώνων. Σήμερα διαχειρίζεται περίπου 60 στρέμματα στα Μεσόγεια και γύρω, δουλεύοντας βιολογικά, με παλαιά αμπέλια, πολύ χαμηλές αποδόσεις και νυχτερινό τρύγο. Δεν απομακρύνεται λοιπόν από την παράδοση για να αναζητήσει κάτι καινούργιο, αλλά φαίνεται περισσότερο να ψάχνει τι άλλο μπορεί να του δώσει αυτή.

Στο Σαββατιανό του είναι ίσως πιο ξεκάθαρο από οπουδήποτε αλλού αυτό που μου είχε πει κάποτε ο Μαρκοβίτης: «Παράδοση είναι αυτό που παραδίδεις εσύ και όχι αυτό που παραλαμβάνεις». Η εκχύλιση με τις φλούδες, οι αυθόρμητες ζυμώσεις, η μακρά επαφή με τις λεπτές οινολάσπες και το bâtonnage δημιουργούν ένα κρασί που απομακρύνεται από την πιο αναμενόμενη εικόνα της ποικιλίας. Και αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της κάθετης. Δεν παρακολουθείς απλώς πώς παλαιώνει ή αν παλαιώνει ένα Σαββατιανό. Παρακολουθείς πώς εξελίσσεται η ιδέα του Σωτήρη γι’ αυτό.

Αυτή ήταν και η ουσία όλης της δοκιμής. Η κάθετη του Άωτον δεν είχε να κάνει με το να με πείσει αν αυτή είναι η «σωστή» έκφραση του Σαββατιανού ή αν η ποικιλία μπορεί να παλαιώσει στον χρόνο. Άλλωστε, στις συζητήσεις μας αποδεικνύεται ότι ούτε ο ίδιος ο παραγωγός μοιάζει πάντα βέβαιος για τις απαντήσεις.

Δείχνει όμως κάτι ίσως πιο σημαντικό: το Σαββατιανό είναι ικανό για πολύ περισσότερες εκφράσεις από όσες του είχαμε παραδοσιακά επιτρέψει. Και αυτή ίσως είναι η δική μου απάντηση στον Σωτήρη και στις «ανασφάλειές» του ως προς το στιλ των κρασιών του. Αναρωτιέμαι, όμως, τελικά αν υπάρχει φυσιολογικός άνθρωπος που δεν αισθάνθηκε κάποια στιγμή την ανάγκη να κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνει τόσο καλά…

ΆΩΤΟΝ ΣΑΒΒΑΤΙΑΝΟ 2023

Ώριμο, μελένιο και ξηροκαρπάτο, χωρίς όμως κανένα σημάδι κόπωσης. Αν σας αρέσουν τα φρέσκα, προσπεράστε. Αν όμως πατάτε περισσότερο στον πλούτο, στην ισορροπία και σε μια όμορφη, σύνθετη εξέλιξη, τότε θα το απολαύσετε. Πολύ χαρακτηριστική έκφραση του ύφους των κρασιών του Άωτον.

ΆΩΤΟΝ ΣΑΒΒΑΤΙΑΝΟ 2022

Ακόμη ένα βήμα βαθύτερα στην εξέλιξη. Μέλι, κερήθρα, ξηροί καρποί και βαθύ χρυσαφί χρώμα, με έναν ελεγχόμενα οξειδωτικό χαρακτήρα. Πλούσιο, ευρύ και επίμονο, με ελαφρά φαινολική αίσθηση και τεράστια επίγευση. Εδώ η σκέψη πηγαίνει εύκολα προς ένα ώριμο Hunter Valley Semillon, ακόμα και αν τα επίπεδα αλκοόλης είναι εντελώς διαφορετικά για σύγκριση.

ΆΩΤΟΝ ΣΑΒΒΑΤΙΑΝΟ 2021

Ο παρατεταμένος καύσωνας δεν άφησε το σταφύλι να ωριμάσει. Σαφώς πιο ανοιχτόχρωμο και πιο φρέσκο στην εικόνα του. Τροπικό φρούτο, περισσότερο μελένιο παρά ξηροκαρπάτο και ένα στόμα λιγότερο γεμάτο από το κλασικό ύφος του Άωτον, με το φρούτο να φαίνεται ώριμο, σχεδόν μαρμελαδένιο.

ΆΩΤΟΝ ΣΑΒΒΑΤΙΑΝΟ 2020

Επιστροφή στο πλέον αναγνωρίσιμο ύφος. Βαθύ, σχεδόν πορτοκαλί χρώμα, μέλι, μεγάλη ωριμότητα και εντυπωσιακό γευστικό βάθος. Η φρεσκάδα βρίσκεται ένα βήμα πίσω, όμως η φλούδα γκρέιπφρουτ και το bitter orange peel το κάνουν εντυπωσιακό. Αρωματικά θυμίζει γλυκό κρασί στην εξέλιξή του.

ΆΩΤΟΝ ΣΑΒΒΑΤΙΑΝΟ 2019

Από τις πιο συναρπαστικές χρονιές της δοκιμής. Κερήθρα, μέλι και μια αρωματική αίσθηση που παραπέμπει σχεδόν σε κρασιά ευγενούς σήψης. Πολύ ώριμο και πληθωρικό, αλλά με εντυπωσιακή συνοχή και ισορροπία. Εδώ γίνεται ξεκάθαρο πόσο όμορφα μπορούν τα κρασιά του να εξελιχθούν στον χρόνο.

ΆΩΤΟΝ ΣΑΒΒΑΤΙΑΝΟ 2017

Σε αρκετά προχωρημένο στάδιο εξέλιξης η φιάλη. Βοτανικό, ώριμο και με το φρούτο του να φθίνει. Για τα δικά μου γούστα έχει περάσει την ιδανική του στιγμή, παραμένει όμως εξαιρετικά ενδιαφέρον ως εικόνα της μακροχρόνιας εξέλιξης του στιλ.

ΆΩΤΟΝ ΣΑΒΒΑΤΙΑΝΟ 2014

Διαφορετική οινοποιητική λογική, χωρίς την εκχύλιση των νεότερων χρονιών. Πιο φρέσκο και εντυπωσιακά διατηρημένο (τι σου είναι τα θειώδη), αλλά χωρίς το βάθος και τη διάρκεια που έφερε αργότερα η επαφή με τις φλούδες. Ένα χρήσιμο σημείο αναφοράς για την εξέλιξη του ίδιου του παραγωγού.