Βρέθηκα στην Κέρκυρα και δεν έχασα την ευκαιρία να επισκεφτώ ένα από τα πιο δημιουργικά εστιατόρια στην Παλιά Πόλη, το πασίγνωστο «Βενετσιάνικο Πηγάδι», στην πλατεία Κρεμαστής. Ρομαντικό, ατμοσφαιρικό και άκρως δημιουργικό, χωρίς σε καμία περίπτωση να γίνεται αυστηρό. Επέλεξα το σετ μενού «Κόμισσα» και από το τραπέζι μου παρέλασαν αμέτρητα χρώματα, υφές, γεύσεις και αρώματα. Ένα υπέροχο amuse-bouche στο Spaghetti (κίμτσι, τομάτα, κόκκινες γαρίδες), ο Κολοκυθοανθός (μους σφυρίδας, κουμκουάτ, σούπα μυρωδικών), το διάλειμμα για το ψωμί της ημέρας στη μέση και όχι στην αρχή του γεύματος (με πρόβειο βούτυρο στο σχήμα του πηγαδιού και έξτρα παρθένο ελαιόλαδο), το Καλαμάρι (σαλάδο Κερκύρας, μελάνι σουπιάς, φύλλα καπουτσίνο), η Πάπια (κεράσια, ραπανάκια, παλαιωμένο ουίσκι), το Predessert και η Τελευταία νότα (σμέουρο, καφές, Pedro Ximenez, μασκαρπόνε). Όχι, δεν τελειώσαμε. Έφεραν και Mignardises από πάνω, σαν επίλογο του επιλόγου! Πραγματικά από τις πιο best-buy δημιουργικές γευστικές εμπειρίες που είχα πρόσφατα. Δύο ποτήρια παρήγγειλα για να κάνω το σχετικό παιχνίδι, μια λευκή Μαλαγουζιά Natura Ζαφειράκη (Τύρναβος) και το ερυθρό Γη & Ουρανός (Νάουσα), Ξινόμαυρο των Αμπελώνων Θυμιόπουλου. Μαγεία!

Η Λευκάδα δεν είχε ποτέ καλό φαγητό, αλλά πάντα θα σε αποζημίωνε με τις παραδεισένιες, τιρκουάζ παραλίες της. Όμως, σαν κάτι να αλλάζει. Όχι μόνο έχουν πληθύνει τα wine restaurants, αλλά έχουν εμφανιστεί και νέα wine bars, όπως το υπέροχο Let it be – Bistro & Wine Garden σε μια φανταστική αυλή στην Παλιά Πόλη, μόλις λίγα μέτρα από την κεντρική πλατεία. Εκεί δεν θέλεις πολλά. Ένα ταρτάρ τόνου ή μια pinsa με prosciutto και ρόκα, και ένα ποτήρι κρασί. Εγώ πήρα το ταρτάρ και ζήτησα ένα ποτήρι Acquarella Ροζέ, ένα εξαιρετικό ροζέ (Μοσχοφίλερο, Ασύρτικο, Syrah) από το οινοποιείο Novus Winery του Λεωνίδα Νασιάκου.

Το εστιατόριο Villa Incognito στο κέντρο της Τρίπολης είναι από τα πιο ατμοσφαιρικά, καλλιτεχνικά και αυθεντικά νόστιμα εστιατόρια που έχω επισκεφτεί γενικώς. Ο θεός Πάνας κοσμεί τον κεντρικό τοίχο του εστιατορίου και δημιουργεί ένα επιβλητικό σκηνικό. Δοκίμασα τρία απολαυστικά, αυθεντικά, άρτια τεχνικά πιάτα, με σεμιναριακή φρεσκάδα: έναν πρωτότυπο, χειροποίητο αρκαδικό τραχανά με γαρίδες Κοιλάδας, ένα φίνο carpaccio από φιλέτο μοσχαριού και μια υπερ-umami κατσικομακαρονάδα με λεμόνι, πρόβειο βούτυρο και μανουρομυζήθρα. Γίνεται η μυζήθρα και ο τραχανάς να έχουν φινέτσα; Και όμως, παραγίνεται! Υπάρχει ένα κρασί που να ταιριάζει με όλα; Η εξαιρετική sommelière Υακίνθη Τυροβολά μού πρότεινε την Aspella του Κτήματος Μποσινάκη και έπεσε διάνα! Ένα μοναδικό, σχεδόν ερυθρό Μοσχοφίλερο (με επίμονες εκχυλίσεις γίνεται) με φίνα οξύτητα και αρώματα που κάνουν βόλτες μεταξύ φρούτου, λουλουδιών και ζωικότητας. Τρομερό κρασί και συνδυασμοί! Η πάστα αμυγδάλου στο τέλος (σουμάδα, mousse λευκής σοκολάτας, montée βανίλιας) επιβάλλεται!

Το εστιατόριο «12 με Τόνο» στη Νέα Ερυθραία είναι πραγματικά εμπειρία. Είναι διαφορετικό από όλα τα άλλα. Η μικροσκοπική του αίθουσα, των μόλις 20 καθισμάτων, μου θύμισε εστιατόρια στο Τόκιο, καμία σχέση με την Αθήνα της γκλαμουριάς και του Instagram. Δεν βασίζει την επιτυχία του στην εξεζητημένη διακόσμηση ή στο πολύπλοκο service, αλλά στην εγγύτητα στην πρώτη ύλη (από το ακριβώς διπλανό οικογενειακό ψαράδικο!), στο σπάνιο ταλέντο του chef και άριστου γνώστη της θαλάσσιας πρώτης ύλης Μιχάλη Κεχαγιόγλου (σε αρκετούς γνωστός και από το «MasterChef»), στην εποχικότητα και στην ίδια τη γεύση. Σαλάτες με τοματίνια και κρίταμο, ceviche με δυόσμο, τόνος tataki με dressing μελιτζάνας, χτένια με τρούφα, λακέρδα σαβόρο, γιουβέτσι μπαρμπούνι. Μια πανδαισία! Στα ποτήρια μας παρέλασε όλος ο πλανήτης: Domaine Wachau Riesling, Clos Stegasta Rare 2017 (magnum), Tolpuddle Pinot Noir Tasmania, Ανατολικός Αμπελώνας Fine Assyrtiko και κάποια ακόμα. Πολύτιμη BYOB εμπειρία με μοναδικές γεύσεις.

Fattoria Le Pupille Saffredi 2010 από 6λιτρη φιάλη (Imperial). Το λες και εμπειρία ζωής! 50% Cabernet Sauvignon, 45% Merlot και 5% Syrah από την Τοσκάνη, στην περιοχή Maremma. Το 2010 ήταν μια εξαιρετική χρονιά για τα Bordeaux blends, τόσο στο Bordeaux όσο και στην Τοσκάνη, με έναν κομψό, γήινο χαρακτήρα αλλά και φρεσκάδα που το έχει φέρει άνετα μέχρι το 2026. Περισσότερα δεν θα πω. Απλώς: Ευχαριστούμε και να ζήσετε!