Κόκκινο κρασί τον Αύγουστο; Φυσικά. Αρκεί να ξεχάσουμε για λίγο εκείνο το κόκκινο που έρχεται στο τραπέζι βαρύ, πληθωρικό και κυρίως, στους 25 βαθμούς, επειδή κάποιος αποφάσισε ότι πρέπει να σερβίρεται σε «θερμοκρασία δωματίου». Το δωμάτιο για το οποίο γράφτηκε κάποτε αυτός ο κανόνας προφανώς δεν βρισκόταν στην Αθήνα τον Αύγουστο.

Το καλοκαίρι θέλει άλλο κόκκινο. Φρούτο, οξύτητα, ήπιες τανίνες, όχι πολύ αλκοόλ και μια θέση στο ψυγείο πριν φτάσει στο τραπέζι. Όχι παγωμένο αλλά σίγουρα δροσερό. Οι 13-15°C είναι μια καλή αρχή για τα πιο ανάλαφρα κρασιά. Και στον ελληνικό αμπελώνα υπάρχουν αρκετές ποικιλίες που μπορούν να παίξουν αυτόν τον ρόλο πολύ καλά.

Λημνιώνα

Αν έπρεπε να διαλέξουμε μία ποικιλία για να ανοίξει αυτή τη συζήτηση, η Λημνιώνα θα ήταν από τις πρώτες υποψήφιες. Έχει κόκκινο φρούτο, καλή οξύτητα, συνήθως συγκρατημένες τανίνες και μπορεί να δώσει κρασιά χωρίς ιδιαίτερο βάρος. Στις πιο φρέσκες εκδοχές της, ένα πέρασμα από το ψυγείο τής πηγαίνει πολύ. Μαζί της μπορούμε να αφήσουμε στην άκρη και την ιδέα ότι το κόκκινο χρειάζεται οπωσδήποτε κρέας. Φρέσκες αρωματικές, αληθινές ντομάτες, ψητά λαχανικά, μελιτζάνες, κοτόπουλο ή ένα πιάτο με αλλαντικά είναι αρκετά.

Λιάτικο

Το Λιάτικο έχει κάτι ενδιαφέρον. Είναι παιδί της Κρήτης, μιας από τις θερμότερες αμπελουργικές περιοχές της χώρας, αλλά μπορεί να δώσει ερυθρά κάθε άλλο παρά βαριά. Το χρώμα του είναι συχνά ανοιχτό, οι τανίνες του σχετικά ήπιες και στα αρώματα βρίσκουμε κόκκινα φρούτα, βότανα και μπαχαρικά. Μια νέα, φρέσκια εκδοχή του Λιάτικου, χωρίς έντονη παρουσία βαρελιού, μπορεί να βρεθεί άνετα ακόμη και σε ένα τραπέζι δίπλα στη θάλασσα.

Μαύρο Καλαβρυτινό

Από την ορεινή Αχαΐα έρχεται μια ποικιλία που ταιριάζει πολύ στην εποχή. Το Μαύρο Καλαβρυτινό δεν φοβάται το κρύο. Έχει φυσική φρεσκάδα, κόκκινο φρούτο και σώμα που συνήθως δεν βαραίνει το ποτήρι. Το υψόμετρο βοηθά να διατηρείται η οξύτητα και στις πιο ανάλαφρες οινοποιήσεις του είναι από τα κόκκινα που μπορούν να μπουν στη σαμπανιέρα και να μείνουν εκεί όσο κρατά το γεύμα.

Μοσχόμαυρο

Το Μοσχόμαυρο παραμένει σχετικά άγνωστο έξω από τη Δυτική Μακεδονία, αλλά διαθέτει αρκετά από τα χαρακτηριστικά που αναζητούμε: αρωματικό χαρακτήρα, φρεσκάδα και τη δυνατότητα να δώσει ανάλαφρες ερυθρές οινοποιήσεις. Το συναντάμε άλλωστε και σε ροζέ. Ως κόκκινο, όταν η εκχύλιση παραμένει ήπια, μπορεί να σερβιριστεί δροσερό.

Βλάχικο και Μπεκάρι

Από την Ήπειρο έρχονται άλλες δύο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις. Το Βλάχικο φέρνει οξύτητα και νεύρο, το Μπεκάρι φρούτο και αρωματικό χαρακτήρα. Συχνά τα συναντάμε μαζί, σε χαρμάνι, όμως οι σύγχρονες μονοποικιλιακές οινοποιήσεις μάς επιτρέπουν να γνωρίσουμε καλύτερα και τις δύο ποικιλίες. Το ηπειρώτικο κλίμα και το υψόμετρο κάνουν την παρουσία τους σε αυτή τη λίστα μάλλον αυτονόητη.

Ξινόμαυρο

Εδώ χρειάζεται ένας αστερίσκος. Ένα κλασικό Ξινόμαυρο με έντονες τανίνες και δυνατότητα μακράς παλαίωσης προφανώς δεν είναι αυτό που ψάχνουμε για ένα μεσημέρι Αυγούστου. Η ποικιλία όμως έχει πολλές περισσότερες όψεις. Με πιο ήπια εκχύλιση, περιορισμένο ή καθόλου βαρέλι και έμφαση στο φρούτο, μπορεί να δώσει ένα εντελώς διαφορετικό κρασί. Η οξύτητα υπάρχει έτσι αν οι τανίνες κρατηθούν χαμηλά, το δροσερό σερβίρισμα του ταιριάζει.

Μαυροδάφνη

Για αρκετές γενιές Ελλήνων η λέξη Μαυροδάφνη σήμαινε σχεδόν αυτόματα γλυκό κρασί. Οι ξηρές οινοποιήσεις έχουν αλλάξει αυτή την εικόνα. Στις πιο φρέσκες εκδοχές της βρίσκουμε βότανα, σκούρο φρούτο και καλή οξύτητα, στοιχεία που της επιτρέπουν να λειτουργήσει και σε χαμηλότερη θερμοκρασία. Δεν είναι απαραίτητα το πιο ελαφρύ κόκκινο της παρέας, αλλά δείχνει καλά πόσο διαφορετικό μπορεί να γίνει το ίδιο σταφύλι ανάλογα με τον τρόπο που θα οινοποιηθεί.

Στη συζήτηση χωρούν και το Αγιωργίτικο, ακόμη και η Μανδηλαριά, αρκεί να μιλάμε για τις κατάλληλες οινοποιήσεις. Η εκχύλιση, το βαρέλι, το αλκοόλ και οι τανίνες είναι αυτά που τελικά καθορίζουν πόσο καλά θα λειτουργήσει ένα κόκκινο δροσερό πέρα από τις ποικιλίες.

Οπότε, τον Αύγουστο το κόκκινο κρασί δεν χρειάζεται να περιμένει στο κελάρι μέχρι να πέσει η θερμοκρασία. Μερικές ελληνικές ποικιλίες, λίγη ώρα στο ψυγείο και μια σαμπανιέρα στο τραπέζι αρκούν.