Τα οινοποιεία είναι οι άνθρωποι, τα κρασιά και η ιστορία τους. Αυτές οι τρεις παράμετροι σηματοδοτούν την πορεία του Οινοποιείου Ρούβαλη από το 1991 μέχρι σήμερα.

Στην  εκδήλωση για τα 35 χρόνια του οινοποιείου, η Θεοδώρα Ρούβαλη και ο Antonio Ruiz Pañego επέλεξαν να παρουσιάσουν την ιστορία μέσα από το Ασπρολίθι, το κρασί που ταυτίστηκε περισσότερο από κάθε άλλο με το όνομα της οικογένειας. Ένα κρασί που από την πρώτη στιγμή της κυκλοφορίας του συνδέθηκε με την ανάδειξη μιας περιοχής που εκείνη την εποχή βρισκόταν ακόμη μακριά από το προσκήνιο του ελληνικού κρασιού.

Στο επίκεντρο της παρουσίασης αλλά και της συζήτησης βρέθηκε η ίδια η Αιγιάλεια, μια αμπελουργική περιοχή περίπου 60.000 στρεμμάτων. Η πλειονότητα των αμπελιών είναι κορινθιακή σταφίδα και επιτραπέζιες ποικιλίες, με περίπου 11.000 στρέμματα να καλύπτονται με οινοποιήσιμες. Με μέσο υψόμετρο 860 μέτρα, βόρεια έκθεση και με αμπελώνες ακόμα και πάνω από τα 1.000 μέτρα σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από τον Κορινθιακό κόλπο διαμορφώνονται οι κατάλληλες συνθήκες αμπελοκαλλιέργειας που επηρεάζονται και από τη γεωλογία. Επτά ποτάμια, έξι διαφορετικά μικροτερουάρ και η συνεχής ανύψωση των πρανών του Κορινθιακού συνθέτουν το περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννήθηκε το Ασπρολίθι και διαμορφώθηκε η φιλοσοφία του οινοποιείου. Η ιστορία του Οινοποιείου Ρούβαλη ξεδιπλώνεται μέσα από την Αιγιάλεια, ενώ ταυτόχρονα συμβάλλει στην ανάδειξή της.

Πιάνοντας το νήμα από την αρχή, παρακολουθούμε την πορεία του ιδρυτή του οινοποιείου,  Άγγελου Ρούβαλη. Ένας από τους πιο χαρισματικούς οινοποιούς που έχει γνωρίσει η οινική Ελλάδα, ένας άνθρωπος με ευγένεια, ήθος και όραμα για το κρασί και τον τόπο του. Το 1982 συμμετείχε στην παραγωγή του πρώτου εμφιαλωμένου κρασιού ΠΟΠ της Σαντορίνης, σε μια περίοδο που το ελληνικό κρασί βρισκόταν ακόμη στα πρώτα βήματα της σύγχρονης εξέλιξής του. Ακολούθησε η Αχαΐα Clauss και στη συνέχεια ήρθε η απόφαση να δημιουργήσει το δικό του οινοποιείο. Όταν το 1990 ιδρύθηκε το Οινοποιείο Ρούβαλη, η επιλογή του Ροδίτη, ήταν ριζοσπαστική, καθώς ήταν μια ποικιλία που ήταν συνδεδεμένη κυρίως με μεγάλες παραγωγές και καθημερινά κρασιά. Η πεποίθησή του ότι οι ορεινοί αμπελώνες της Αιγιάλειας μπορούσαν να δώσουν κάτι διαφορετικό αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία χτίστηκε το εγχείρημα. Αλλά αυτός ήταν ο Άγγελος και εξακολουθεί και σήμερα να μην πηγαίνει με το ρεύμα. Συνεχίζει να κατεβάζει ιδέες, να προτείνει να μοιράζεται τις φιλοσοφικές σκέψεις του για το κρασί. Τα Οινοξένεια είναι ένα δικό του δημιούργημα, από τις πιο σημαντικές δράσεις συνέργειας μεταξύ οινοποιείων και τοπικής αυτοδιοίκησης.

Το πρώτο αποτέλεσμα της δουλειάς του στο οινοποιείο, εμφανίστηκε πολύ γρήγορα, μολις έναν χρόνο αργότερα. Το Ασπρολίθι του 1991 βρέθηκε γρήγορα στο επίκεντρο της συζήτησης γύρω από το ελληνικό λευκό κρασί. Στην παρουσίαση προβλήθηκαν δημοσιεύματα εκείνης της εποχής, ανάμεσά τους και το κείμενο του Ντίνου Στεργίδη που τοποθετούσε το Ασπρολίθι δίπλα στο Κτήμα Γεροβασιλείου ως παραδείγματα μιας νέας γενιάς ελληνικών λευκών κρασιών.

Το 1992 εντοπίστηκε στην περιοχή το Λαγόρθι, μια ποικιλία που είχε σχεδόν εξαφανιστεί από τον αμπελουργικό χάρτη. Χρειάστηκαν χρόνια έρευνας, πολλαπλασιασμού φυτικού υλικού και πειραματισμού μέχρι να κυκλοφορήσει η πρώτη εμφιάλωση το 1997φ. Σήμερα θεωρείται μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις διάσωσης και επαναφοράς ελληνικής ποικιλίας, συνδεδεμένη άμεσα με την Αιγιάλεια.

Το 1994 ακολούθησε ένα ακόμη βήμα. Ολοκληρώθηκε το βαρυτικό οινοποιείο έξι επιπέδων, μια εγκατάσταση ιδιαίτερα πρωτοποριακή για τα ελληνικά δεδομένα της εποχής. Η μεταφορά του σταφυλιού και του γλεύκους γίνεται όσο το δυνατόν πιο ήπια, με τη βοήθεια της βαρύτητας και χωρίς τη χρήση αντλιών.

Η συμμετοχή του Άγγελου Ρούβαλη στον Σύνδεσμο Ελληνικού Οίνου είναι από τα σημαντιικά σημεία της ιστορίας της οικογένειας και του οινοποιείου και κατ’ επέκταση του ελληνικού κρασιού. Ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου και αργότερα ως πρόεδρος του ΣΕΟ, βρέθηκε στο επίκεντρο σημαντικών αποφάσεων για την εξωστρέφεια του ελληνικού κρασιού, τη σύνδεσή του με τη γαστρονομία και τον τουρισμό και τη διαμόρφωση της στρατηγικής που ακολούθησε ο κλάδος στις διεθνείς αγορές.

Με τον Άγγελο Ρούβαλη πλέον να έχει έναν ρόλο που θα μπορούσαμε να πούμε είναι συμβουλευτικός και βασίζεται κυρίως στην εμπειρία και στην οξυδέρκεια της σκέψης του, το παρόν και το μέλλον του οινοποιείου είναι εδώ και καιρό στα χέρια της Θεοδώρας Ρούβαλη και του Antonio Ruiz Pañego. Οι εμπειρίες που απέκτησαν στη Χιλή, τη Νέα Ζηλανδία, τη Βουργουνδία και την Αλσατία επηρέασαν καθοριστικά τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουν σήμερα την αμπελουργία. Κεντρικό παράδειγμα αποτελεί το Σύραχο, όπου δημιούργησαν νέους αμπελώνες σε υψόμετρα από 950 έως 1.100 μέτρα. Εκεί καλλιεργούνται κυρίως Ροδίτης, Μαυροδάφνη, Ασύρτικο, Cabernet Franc και Riesling, σε μια προσπάθεια να διερευνηθούν οι δυνατότητες που προσφέρει η ορεινή Αιγιάλεια σε μια εποχή που η κλιματική αλλαγή επηρεάζει ολοένα περισσότερο τις αμπελουργικές περιοχές του κόσμου.

Η παρουσίαση ολοκληρώθηκε με κάθετη γευσιγνωσία στο Ασπρολίθι. Ένα κρασί που πρέπει να σκεφτούμε ότι δεν σχεδιάστηκε ποτέ με στόχο τη μακρόχρονη παλαίωση αλλά την έκφραση του ορεινού Ροδίτη της Αιγιάλειας. Παρ’ όλα αυτά, οι διαφορετικές εσοδείες έδειξαν πώς εξελίσσεται το κρασί στον χρόνο και πώς τα διαφορετικά μικροτερουάρ της περιοχής συμμετέχουν κάθε χρόνο στη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος. Το Ασπρολίθι για τη Θεοδώρα Ρούβαλη “αποτελεί μια σύνθεση των διαφορετικών φωνών της Αιγιάλειας, των αμπελώνων που βρίσκονται διάσπαρτοι ανάμεσα στα επτά ποτάμια της περιοχής και των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών που φέρνει το καθένα στο χαρμάνι”.

Η μετριοφροσύνη της προηγούμενης γενιάς μοιάζει να έχει μεταλαμπαδευτεί αναλλοίωτη στους ανθρώπους που παίρνουν σήμερα τις αποφάσεις Τα βήματα της Θεοδώρας και του Antonio είναι πάντα μελετημένα, γίνονται χωρίς βιασύνη και στοχεύουν στην εξέλιξη. Οι νέες μέθοδοι στην οινοποίηση, οι αλλαγές στις σειρές των κρασιών, το rebradning και οι νέες συνεργασίες, όπως αυτή με τον Γιάννη Βαγενά στο εμπορικό κομμάτι,  είναι το δικό τους αποτύπωμα που φαίνεται να έχει τα δύο απαραίτητα στοιχεία που ορίζουν τη συνέχεια. Σεβασμό σε εκείνους που έβαλαν τα θεμέλια και εξέλιξη μέσα από την γνώση.