Από τις αλοιφές μέχρι τα όστρακα και από το τηγάνι μέχρι τη σχάρα, κάθε γεύση ζητά το ποτήρι που θα την αναδείξει. Το μυστικό βρίσκεται στην οξύτητα, στη φρεσκάδα και στην ισορροπία. Αν στη συνάρτηση μπει και το κέφι, η Καθαρά Δευτέρα θα απογειωθεί!

Η ταραμοσαλάτα, με την κρεμώδη υφή και την έντονη αλμύρα της, χρειάζεται κρασί με νεύρο και καθαρότητα. Μια δροσερή ρετσίνα με διακριτικό ρετσίνι και ζωηρή οξύτητα δίνει την απαραίτητη φρεσκάδα και συνομιλεί υπέροχα με το λεμόνι και το ελαιόλαδο. Εξίσου ταιριαστό είναι και ένα αφρώδες, ιδανικά φτιαγμένο με την παραδοσιακή μέθοδο. Για όλους όσοι αγαπούν τα αποστάγματα, ένα καθαρό, αρωματικό τσίπουρο είναι η επιλογή που θα αναδείξει τη θαλασσινή διάσταση του πιάτου χωρίς να την υπερκαλύπτει.

Τα ντολμαδάκια, γεμάτα μυρωδικά και με μπόλικο λεμόνι, ζητούν κρασί με αρωματική ένταση και φρεσκάδα. Ένα λευκό με ζωηρή οξύτητα, όπως ένα Sauvignon Blanc ή ένα Ασύρτικο νέας εσοδείας, ακόμη και μια Μαλαγουζιά από ψυχρή περιοχή, αγκαλιάζει τη φυτικότητα και φωτίζει το λεμόνι.

Στα τηγανητά θαλασσινά, όπως το καλαμαράκι, η λιπαρότητα και η τραγανή υφή απαιτούν κρασί με κοφτερή οξύτητα και ένταση. Εδώ, ένα Ασύρτικο για τους λάτρεις του μίνεραλ στοιχείου ή μια ζωηρή Κυδωνίτσα λειτουργούν σαν δροσερή ανάσα ανάμεσα στις μπουκιές. Αν προτιμάτε κάτι πιο παραδοσιακό, ένα παγωμένο ούζο δημιουργεί τον απόλυτο ελληνικό μεζέ.

Στα ψητά θαλασσινά, όπως η γαρίδα στη σχάρα, η καπνιστή διάσταση και η φυσική γλύκα της σάρκας χρειάζονται κρασί με δομή αλλά και φρεσκάδα. Ένα λευκό με διακριτική λιπαρότητα, όπως το Βιδιανό, ή ακόμη και το αρωματικό Μοσχοφίλερο για το twist, ή ένα κομψό ροζέ Ξινόμαυρο με φρουτώδη χαρακτήρα, στέκονται εξαιρετικά δίπλα της.

Στα όστρακα, η προσέγγιση αλλάζει ανάλογα με το αν είναι ωμά ή μαγειρεμένα. Τα ωμά στρείδια και οι γυαλιστερές αγαπούν την απόλυτη καθαρότητα και την κοφτερή οξύτητα μιας Σαντορίνης. Κλασική επιλογή είναι πάντοτε η σαμπάνια, όπου οι φυσαλίδες αναδεικνύουν τη θαλασσινή ιωδιούχα ένταση, δίνοντας και μια festive νότα. Αντίθετα, στα μύδια αχνιστά με κρασί και μυρωδικά, όπου προστίθενται ζουμί, φυτικότητα και περισσότερη γευστική ένταση, ταιριάζει ένα λευκό με πιο εκφραστικό φρούτο, ισορροπημένη οξύτητα και τόση όση λιπαρότητα για να σταθεί στο πλάι της σάλτσας χωρίς να χαθεί.

Ο χαλβάς της Καθαράς Δευτέρας, ο ταχινένιος με αμύγδαλα, κακάο ή βανίλια, έχει λιπαρότητα και συμπυκνωμένη γλύκα που ζητά αρμονία στο ποτήρι. Ένα ημίξηρο ή ελαφρώς αφρώδες Μοσχάτο με νότες λουλουδιών και εσπεριδοειδών φωτίζει το ταχίνι και δεν βαραίνει τον ουρανίσκο. Για όσους προτιμούν κάτι πιο παραδοσιακό, ένα απαλό, βελούδινο τσίπουρο στο τέλος του γεύματος δίνει καθαρό κλείσιμο και αναδεικνύει τη γήινη γλύκα του χαλβά.

Η ουσία είναι ότι κάθε πιάτο της Καθαράς Δευτέρας έχει τον δικό του ρυθμό και το δικό του ιδανικό ταίρι. Όταν η οξύτητα, η μεταλλικότητα, οι φυσαλίδες και τα αρώματα βρεθούν στη σωστή ισορροπία, το σαρακοστιανό τραπέζι μετατρέπεται σε εμπειρία που θυμόμαστε όλο τον χρόνο.