Η παραγωγή οίνου του ελληνικού αμπελώνα είναι ένα σχετικά αξιόπιστο κριτήριο σύγκρισης των εμπορικών τάσεων σήμερα σε σχέση με το παρελθόν. Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία που παραθέτουμε στο σχετικό γράφημα, μπορούμε να βγάλουμε κάποια χρήσιμα συμπεράσματα για τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί σε βάθος δεκαετίας.

Το Ασύρτικο και το Μοσχάτο Αμβούργου δίνουν την πιο ξεκάθαρη εικόνα θετικής μεταβολής. Το Ασύρτικο, από τα 5,3 εκατομμύρια κιλά το 2014, έχει σχεδόν διπλασιάσει την παραγωγή του, φτάνοντας το 2025 τα 9,6 εκατομμύρια κιλά. Το Μοσχάτο Αμβούργου, από τα 8 εκατομμύρια κιλά το 2014, έχει φτάσει τα 24 εκατομμύρια κιλά, δηλαδή έχει τριπλασιάσει την παραγωγή του. Διπλασιασμό παραγωγής έχουμε και στο Sauvignon Blanc, το οποίο από τα 4,6 εκατομμύρια κιλά έφτασε τα 10 εκατομμύρια κιλά.

Μεγάλη επίσης, αλλά αρνητική, είναι η μεταβολή στις ποικιλίες Λιάτικο και Κοτσιφάλι, οι οποίες από τα 3,7 και 5,5 εκατομμύρια κιλά αντίστοιχα το 2014 έχουν μειωθεί στα 1,9 εκατομμύρια κιλά ανά ποικιλία, με το Κοτσιφάλι να καταγράφει τη μεγαλύτερη απώλεια. Σημαντικές είναι οι απώλειες και για το Αγιωργίτικο, το οποίο από 18 εκατομμύρια κιλά έχει πέσει στα 12 εκατομμύρια κιλά.

Η ερυθρή «ομάδα» που παρουσιάζει μια σχετικά καλή αύξηση της παραγωγής είναι το Ξινόμαυρο που από τα 6,3 εκατομμύρια κιλά έχει φτάσει τα 9,4 εκατομμύρια κιλά, ενώ το Syrah δείχνει σταθερότητα και το Merlot μια μικρή αύξηση.

Επομένως, ως γενική εικόνα, ο ελληνικός αμπελώνας στρέφεται περισσότερο στα λευκά κρασιά, των οποίων μάλιστα οι ποικιλίες Ροδίτης, Αλεπού, Μοσχάτο Αμβούργου και Σαββατιανό δίνουν σχεδόν το μισό της παραγωγής του. Οι λευκές είναι επίσης οι ποικιλίες που κατά μέσο όρο δίνουν από τις μεγαλύτερες στρεμματικές αποδόσεις. Αυτό είναι θετικό, μπορεί όμως να γίνει μειονέκτημα, καθώς τα κρασιά αυτά δεν μπορούν να μείνουν για πολύ καιρό στο ράφι, αφού οι καταναλωτές των λευκών προτιμούν κυρίως τα φρέσκα κρασιά.